آقای یعقوب نیا چی شد که پس از 45 روز اعتصاب دوباره سر تمرینات آمدید و راضی شدید بر خلاف حرفهای قبلی خودتان با گروه رحمانی کار کنید؟

اینکه ما چرا دوباره به تمرینات برگشتیم را شما خودتان بهتر می دانید ما در این مدت سراغ تمامی مسئولین استانی و شهری رفتیم و مشکلات خودمان را با آنها در میان گذاشتیم و خواستار کمک آنها شدیم اما آنها هیچ کمکی به ما نکرده اند.تنها قول رفع شدن مشکلات مالی بازیکنان را در اسرع وقت شاهد بودیم اما در این مدت به قولهایشان جامه عمل پوشیده نشد.بعد از آنکه ما از مسئولان استانی و شهری خودمان ناامید شدیم و مشکلات مالی ما حل نشد تصمیم گرفتیم ،خودمان با آقای رحمانی دوباره مذاکره کنیم و خودمان مشکلات را حل کنیم.با آقای رحمانی جلسه ای را داشتیم و ایشان قول داده اند که تا قبل از بازی با استیل آذین 30% حق و حقوق بازیکنان را پرداخت کنند و ماهم  طبق قولی که ایشان داده اند که مشکلات ما را حل می کنند دوباره به ایشان اعتماد کردیم و به تمرینات بازگشتیم و با جدیت نیز تمرینات را دنبال کردیم.

اگر تا قبل از بازی با استیل آذین مطالبات بازیکنان پرداخت نشود با استیل آذین بازی می کنید؟

بله من بازی می کنم.به تنهایی هم شده بازی می کنم.

جدی بازی می کنید؟من با سایر بازیکنان نساجی که صحبت داشتم گفتند که تنها در صورتی این بازی را انجام می دهیم که آقای رحمانی به قول خودشان عمل کنند در غیر اینصورت قطعا به تهران نمی رویم.نظر شما چیست؟

حالا معلوم نیست ،ببینیم چه می شود ولی تصمیم جمعی ای را در این باره می گیریم و هرچی بازیکنان تصمیم گرفتند انجام می دهیم.

آقای یعقوب نیا شما خیلی از مواضع قبلی خودتان عقب نشینی کرده اید.قبول دارید؟

(می خندد و بعد می گوید):خوب ما الان چه کاری بکنیم ؟تمرین نکنیم و تیم ما به دسته سه کشور برود؟ما خودمان این تیم را از دسته دو به دسته یک آوردیم ،حالا چطور دلمان می آید پس از آن همه مشکلات و ریاضتی که کشیده ایم تیم ما به دسته سه برود؟ما چندین سال است که در این تیم بازی کرده ایم و برای ما سخت است که به دو رده پایین تر سقوط کنیم.من می دانم این سوال شما شاید سوال هواداران و خبرنگاران دیگر هم باشد اما برای ماهم سخت است و دلمان نیامد که این تیم و هوادارانش را تنها بگذاریم.

پس بازگشت مجدد شما بخاطر خود آقای رحمانی یا به عشق او نیست.زیرا اختلاف نظرهایی قبلا بین شما و کوروش رحمانی وجود داشت.

نه این را مطمئن باشید اصلا به عشق آقای رحمانی یا بخاطر او بر نگشتم.من خودم به ایشان گفتم که آقای رحمانی ما تمام مشکلی که داریم می کشیم و متحمل می شویم بخاطر شماست زیرا شما نتوانستید آقای سلامیان را مجاب کنید که تیم نساجی را همچنان مورد حمایت قرار دهد و بعد از ناامید شدن از جانب او  دیگر نتوانستید منابع مالی دیگر را پیدا کنید و نساجی همچنان در بی پولی به سر می برد.ما تمام درگیریهایی که داریم با خود آقای رحمانی هست و ما تنها بخاطر نساجی برگشتیم نه شخص آقای رحمانی.الان نیز آقای رحمانی خودش گفته مشکلات شما را تا قبل از بازی با استیل آذین حل می کنم و چند روز قبل در تلویزیون و رسانه ها نیز اعلام کرده که تا پانزده روز دیگر تمام مشکلات موجود را حل می کنم.ما نیز تنها برای اینکه پول خودمان را بگیریم مجددا آمدیم ، ما هم زندگی داریم و تنها منابع درآمد ما همین فوتبال هست.مگر ما تاکنون با عشق و علاقه بازی نکردیم؟اگر چیز دیگری بود به پیشنهادات دیگر تیمها پاسخ مثبت می دادیم و از نساجی می رفتیم  ولی خداییش ما این تیم را دوست داریم.

چرا مسئولین ما برای حل مشکل نساجی و بازیکنان کار خاصی را انجام نداده اند؟بنظر شما علتش چیست؟

چه بگویم؟مشکل ما آقای بهروان ،آقای پریچهره ، آقای استاندار و ... هستند.همه در حل مشکل ما کوتاهی کردند و نه تنها مشکل ما را حل نکردند بلکه اضافه کرده اند.چطور استانهای دیگر می توانند تیم استان خود را ساپورت کنند و مورد حمایت همه جانبه خود قرار دهند اما این امکان در مازندران وجود ندارد؟اصلا این موضوع برای ما قابل قبول نیست.من در تلویزیون هم گفته ام فرض کنید پدر بنده ،من را از خانه بیرون کرد من باید توسط خانواده های دیگر حمایت بشوم یا نه ،در غیر اینصورت نابود می شوم.فرض می کنیم آقای سلامیان دیگر اسپانسر ما نمی شود و  آقای رحمانی آدم بد و نمی خواهد مشکلات ما حل شود.پس مسئولین ما چه کاره اند؟چه کاری دارند می کنند؟باید کمکی بکنند یا نه؟آقای بهروان پریجهره ،استاندار و تمام مسئولین استانی و شهری تنها نشسته اند و می خواهند نساجی نابود شود و این موضوع را در همین جا اعلام می کنم که اینها تنها درصدد نابودی نساجی هستند زیرا اگر اینها جوانهای این شهر را دوست داشتند و نساجی برایشان مهم بود قطعا با کمک به این تیم مشکلاتش را حل می کردند.